Net uit bad, met natte haartjes netjes in een zijlijn gekamd en een sponsen pyamaatje aan, broer links van me, zusje rechts…nog even naar één van deze kijken…Heerlijk!
Even helemaal terug 7 jaar!
Ken je dat gevoel (dat op een moment van PMS-zieligheid weleens volledig onterecht de kop op steekt), dat je een hele week van niemand iets lijkt te horen en je jezelf afvraagt of iemand het gemerkt zou hebben als je van de aardol verdwenen zou zijn (buiten de mensen op het werk en je moeder)? Nu, ik mag absoluut niet klagen over mijn vrienden. Ze zijn talrijk en wonen in alle hoeken van het land. Maar hun gevoel voor timing suckt soms behoorlijk! Vrienden wil, hoef en kan je niet plannen, maar gek genoeg hebben die van mij het om één of andere vreemde reden los van elkaar al vaak klaargespeeld om op dezelfde momenten allemaal samen op te duiken. En dat zorgt soms wel voor vrienden-stress.
Het begon al op zaterdamorgen. Smsje van beste vriendinnetje om op SATC-wijze koffie te gaan drinken als shop-break. Tijdens die koffie bood nummer twee zich aan. Iemand die ik al zowat het langst van al mijn vrienden ken en al te lang niet gezien had. Ze vond het welletjes geweest, moest dringend updaten en kondigde aan dat ze om 19u aan mijn deur zou staan. Omdat ik een immigrant in Leuven ben, wil dat zeggen dat dit jeugdvriendinnetje nog terug moest naar “waar we van komen”, en zo tegen middernacht vertrok ze na een zeer leuke avond.
Ook ik wou stilaan richting bed vertrekken toen shift drie zich zo laat op de dag nog aankondigde. Een stapvriend die nog iets wou gaan drinken. En iedereen leek zich in het nachtleven gestort te hebben, smsjes liepen binnen en de gsm werd gps die we met telkens meer mensen braafjes volgden en zo belanden we nog in een stuk of 5 cafeetjes. En telkens we er eentje verlieten voegden er zich zwaan-kleef-aan-gewijs steeds meer vrienden bij ons groepje. Toen het stilaan licht werd, en ik besefte dat ik al van ’s middags onderweg was, breide ik een einde aan een vermoeiende maar leuke dag&nacht en rukte dit eendje zich los van de bende.
Vandaag toch maar fris achter het fornuis gekropen om de al zolang beloofde pannenkoeken te bakken voor mijn favoriete -5-jarigen (de kindjes van vrienden). En hoe groot mijn kinderwens soms ook is, kan ik je verzekeren dat ik op een dag als vandaag zo tegen de avond aan verdomd blij ben dat ik die kleuters weer bij de mama kan afgeven, en ikzelf met afhaalchinees op schoot onder mijn dekentje én in pyama voor tv kan kruipen. Alleen. En dat vind ik dan plots niet eens zo erg meer…
Zat net met een “afvraginkje” (in de categorie “nutteloze dingen die wel eens door je hoofd flitsen); als de jonge mensjes van nu (en ik reken mezelf daar ook nog bij, maar ik heb het over de piepjonge pubers) een nummer horen uit de jaren ‘90, dat nog steeds hip klinkt, zouden ze dan denken dat het een nieuw nummer is?
Ik heb een tijd in het buitenland gewoond en als ik dan terugkwam en een nummer hoorde dat een hit was tijdens mijn afwezigheid, werd ik nogal eens uitgelachen als ik enthousiast over “dat nieuwe goeie nummer” begon. Soms nog twee jaar later. 
Ik vroeg het me af naar aanleiding van “Are you gonna go my way” van Lenny Kravitz. Op Stubru kondigden ze het af als een nummer dat nog steeds staat als een huis en klinkt alsof het in 2008 geschreven is. Dat heb je zo met tijdloze dingen, maar kunnen de oren van die pubers het onderscheid maken? Toen ik zelf die leeftijd had en ik muziek dronk, snoof en at dook ik ook in de platen van mijn ouders. Maar door het feit dat een plaat tegenover een cd toen préhistorisch leek, was het onderscheid snel gemaakt. Alles wat kraakte en van een zwarte schijf kwam vond ik fantastisch, en het leek of ik de sfeer van de jaren zestig en zeventig mee binnen kreeg. Dat zweefde er gewoon rond. Maar gisteren hoorde ik Gala (remember “freed from desire”) en 2Unlimited, en voor mij is dat ondertussen een geschiedenis met eigen echte herinneringen aan, en vroeg me af of die voor mij typische jaren ‘90 sound ook door jongeren te horen is.
Als je naar dit kijkt zie je het dan wel weer direct dat het niet van deze tijd is
Hoe mooi de lichtjes de koude hemel ook kleuren, ze maken me in tegenstelling tot andere jaren niet vrolijker. Ik ben lichtjes verdrietig. Feestdagen zijn leuk, maar als je in een dipje zit maken ze alles nog dippiger. Ik zou willen wegzinken in een winterslaap, en pas weer wakker worden in maart of zo. Als de dagen langer worden, de zon echt zo warm is als ze lijkt, en de bloemen weer komen piepen. Dan wil ik zelf terug opduiken, weer helemaal mezelf zijnde, met bergen enthousiasme dus…
En goesting, heel veel goesting.
hIJ heeft het van me afgepakt. Voor even toch. Wat wil je, als je pas nog samen de kerstboom hebt versierd. Hoe kan een mens dan nog blij worden van die lichtjes?
Met kerst 2008 zal ik er wel dubbel van genieten, maar nu hoeft het even niet. Nu wil ik enkel slapen…slapen…
En als ik wakker word, breng ik haar ook weer mee. I’ll be back! 
…gewoon te veel met andere dingen bezig. En als dat niet zo is, huppel ik door het bladertapijt op de grond. Ik hou nogal van de herfst. Maar snel, bij een kopje warme choco, babbelen we bij! Beloofd. En nu, hup, naar buiten. Ja, jij ook!
Dankzij Peter Van de Veire weet deze madam tenminste ook sinds deze morgen dat we nu toch al 101 dagen zonder regering zitten. Het was haar nog niet opgevallen… En op de vraag (die in de ochtendshow aan iedereen gesteld wordt, met als prijsbeest een heuse geit) “wanneer er dan toch een regering komt”, antwoordde la Betty “Vandaag!”.
Misschien toch wat meer “piekeren”, meid!
Een regering…iemand? Voorlopig schiet het niet zo op, maar er is wel een grappige variant op pacman ontstaan. Alleen de naam al..er zo knal op, in elke mogelijke betekenis van het woord!
Amuse toi, have fun en voor de flaminganten; eat this!
Geen suizende oren vandaag. En ook geen rugpijn wegens het slapen op half platte luchtmatrassen. Geen zand tussen de tanden. Geen overdosis frieten, pizza en andere junkfood. Geen gras tussen mijn tenen. Geen Pukkelpop voor mij dit jaar. Toch wel eventjes afkicken, maar na een kosten-batenanalyse besloten om dit jaar met hetzelfde budget een citytrip te maken.
En dus flaneerde ik op hakken door een wirwar van zuiderse straatjes in plaats van te jumpen in de modder met mijn rubberlaarzen. Deed ik speeddates met de te vele en te mooie monumenten die de stad te bieden had, terwijl ik anders van podium naar tent zou hollen. Ik ademde en snoof een weekend lang cultuur. Soupeerde uitgebreid op magnifieke terrassen bij zonsondergang met een violist naast mijn bord. Fietste op mijn eigen amélie-poulain-manier (van verwondering in verwondering vallend en genietend van elke bloem, mooi huisje, idyllische uitzicht,…) door de stad, alsof ik er al jaren woonde en even naar de bakker moest.
En heel erg hard gelachen om een kind dat zich afvroeg hoe ze die “verpakking” toch altijd zo mooi rond die banaan kregen, zo zonder opening. Je zou nu kunnen gaan denken “waar moet dat naartoe? als kinderen niet eens meer weten dat bananen aan bomen groeien…” maar hé, everybody’s gotta learn sometimes! Ik weet dat er een generatie aan zit te komen die ook denkt dat melk een brouwsel van de coca-cola company is. Maar wie zijn wij om dat te veroordelen? Wij , die ooit met metershoge kuiven rondliepen en fluokleuren mooi vonden…
Aouch, ik begin zoals de fixkes te klinken. Misschien volgend jaar toch maar gewoon weer mee het jong-zijn vieren op pukkelpop.
Ik zat vandaag op een terrasje met één van de performers vanachter een stella (ah ja) zijn podium voor het weekend te prospecteren. Die artiesten, altijd maar werken, tsss…It’s a lousy job!
30 000 tickets in vvk, wie had dat durven denken toen Marktrock een tijdje geleden aan een zijden draadje hing. Wel een slimme zet natuurlijk, gezien de weersvoorspellingen.
Nog even genieten van de stilte voor de storm. Het wordt weer druk in town.
Als je even niet weet wat doen, en je hebt geen goed boek liggen, of je wil eens iets anders met je leven, of je wil even wegvluchten achter je bureau, …Lees dan de totstandbrenging van een crazy idee eens van deze vijf twintigers. Ik ken enkele exemplaren en apprecieerde hen al omdat het leuke mensen zijn, maar nu moet ik toegeven dat mijn bewondering bij elke kilometer en elke letter op hun blog groeit.
Gieren guaranteed overigens, want hun gevoel voor humor is ook nog eens enorm (politiek correct)!
