Ingedeeld onder: Uncategorized
Over nostalgie gesproken; 10 jaar geleden alweer dat Jeff Buckley zijn longen vol water liepen in plaats van vol lucht. Meteen ook het einde van de toch wel soms hemelse klanken die hij produceerde uit diezelfde longen. Beetje tragisch, beetje vreemd ook hoe hij aan zijn eind kwam, vandaar misschien dat het mysterie rondom hem de mythe levend houdt. Stubru besteedt er een hele dag aan. En het gekke is dat toch wel enkele andere groten hem voorgingen. Kurt Cobain, Jimmy Hendrix, Jim Morrison, Janis Joplin,…ook allemaal gestorven rond die leeftijd. Veel van hen zelfs allemaal op hun 27ste. Mocht ik een muzikaal genie zijn, ik zou mezelf al een jaar overleefd hebben.
Jeff Buckley ging, in tegenstelling tot de anderen, niet ten onder aan drugs en/of andere kwalen, maar verdronk domweg in de Mississipi. Ik had het laatst met een vriend (toevallig wel een muzikaal genie) nog over die dag dat Jeff & ik gingen zwemmen. Ik zei nog “hé, laten we doen wie het langst zijn adem kan inhouden!”. Jeff won. Mijn eeuwige respect. Hallelujah…
Makkelijke opdracht lijkt me dat anders niet, zo eventjes La Winehouse vervangen.Toch beetje spijt dat ik zelf niet op het eerste echte festival van de aankomende zomer stond. Maar het hééft iets, zo voor nederland 3 zitten en geen minuut willen missen. Doet me altijd denken aan de periode dat ik eigenlijk moest blokken voor examens, maar mezelf nog altijd “5 minuutjes extra” gaf. En nadien ’s nachts de schade moeten inhalen…Hoe hard heb ik toen niet gewenst een paar jaartjes ouder te zijn en verlost van het juk der studies. En nu we een beetje verder zijn op de tijdsbalk (zo ongeveer bij de zeer gegeerde categorie “toch-nog-jong-genoeg-om-niet-te-veel-te-kosten-voor-werkgevers in combinatie met de-nodige-ervaring, zo van een jaartje of vijf) natuurlijk met weemoed terugdenken aan die periode. Want gaat het niet altijd zo? Verboden vruchten smaken toch altijd het best. 
