Lettertjespasta… Een soep in je hoofd

Toevallig heb ik een aantal dagen geleden van een medeblogger (je weet wel wie je bent) die liever anoniem wenst te blijven ontdekt wie er achter de lettertjes zit.  Echt heel stom, toevallig, doordat ik die persoon in het echte leven ook wel eens voorbij zie en/of hoor waaien.  In neutrale of positieve zin.  Ik heb dan ook voor de volle twee seconden gedacht “ah, grappig, dat is hij/zij” en ging door met lezen.  Verder stond ik daar totaal niet bij stil.  Het verandert niks voor mij.  Maar ik voelde het in zijn plaats heet worden onder de voeten van desbetreffende, en ik begrijp ook dat die wou weten hoe ik het wist.  Wel, van zodra ik uitgepluisd heb hoe ik kan mailen zonder zelf bekend te worden, doe ik dat.

Ik vind het heel dubbel, je identiteit op de blog.  Het anoniem blijven geeft je speelruimte, lef en een alterego.  En toch betrap ik mezelf er op dat het meeste wat ik schrijf (vrij) waarheidsgetrouw is.  Dus waarom niet uit de kast komen?  Of zou ik dan net wel voorzichtiger zijn?  Eigenlijk verwoordt Vuur het toevallig vandaag heel mooi. Voor mij is het vooral de charme van de dichterlijke vrijheid onder dat dekentje van anonimiteit die het hem doet.

Ik wil dus nog één keer duidelijk stellen aan de persoon om wie het gaat;

“Ik ben nooit op zoek gegaan naar wie je bent.  Er valt niets uit te pluizen of af te leiden  uit hetgeen je schrijft.  Het komt door een domme pc-link.  Big Brother is always watching us…En doordat ik je wel KEN, je naam toch, was de frank snel gevallen.
Maar laat je hierdoor allerminst afremmen, intimideren. Ik ben absoluut niet van plan er verder iets mee te doen. Ik heb tot dusver nog geen kranten gebeld voor “de grote onthulling”, nog geen 4040 gesmst,… 
Keep on doing the good work en laten we doen alsof we opnieuw beginnen. “Aangename kennismaking, ik ben…(oeps, daar deed ik het bijna zelf!) lettertjespasta. En u bent?”

In navolging van andere landen is vandaag in ons landje uitgeroepen tot FREE HUGS DAY.  Fantastisch initiatief!  Zeker op zo een herfstige dag als vandaag kunnen we allemaal wel wat warmte gebruiken.  Dus als de zon het laat afweten op deze 24ste juni, kruip dan eens in elkaars armen…

Alvast een innige cyberhug van mij voor jou.  En jou.  En ja, jij ook!

Laat ik, in navolging van de anderen, dan ook maar eens over mijn zondag vertellen.  Hoe het was en hoe het had kunnen zijn.  Want eigenlijk heb ik hem voor het grootste stuk doorslapen.  Mag ook wel eens. Het was herfstig buiten, en gezellig zomers in bed.  Je kent dat wel, zo’n typische zondag. 

Door mijn gisteren is mijn vandaag wel nogal wazig.  Ik sleepte me door een vergadering, ging lunchen met een vriend en zit nu wat achter de pc, maar de accu is echt wel bijna leeg.

Hoe komt dat nu allemaal?  Wel, door een afscheidsfeestje op zaterdagavond.  Dat, door het afscheid steeds maar uit te stellen, tot zondagmorgen heeft geduurd.  Afscheid nemen is nooit leuk, dus waarom er geen feest van maken en telkens als het nadert er nog lekker stiekem een halfuurtje bij doen!?!  En dan toch wel echt het allerlaatste pintje, je plakt er nog eens een kwartier bij, je gaat toch wel al zo een 26 keer “echt naar huis deze keer”.  En dat ben je vijf minuten later alweer vergeten…En iedereen die met de gekste plannen afkomt om de nacht te rekken, die toch al zo kort was deze tijd van het jaar.  Toen de zon opkwam zouden we gaan zwemmen.  In het meer.  Met zes vrienden.  Nu is dat al wel meer gebeurd, maar dan was het ook wel wat warmer.  Dus toch maar even realistisch zijn en dat uitstellen naar een andere keer.  Uiteindelijk zat om zeven uur ’s morgens, lang na zonsopgang, mijn ontbijttafel vol.  (want ah ja, als het dan toch al ochtend is kan je evengoed al ontbijten.  Dat spaart je tijd uit bij het opstaan en zo kan je dus langer slapen.  De logica was ver zoek, maar toen klopte het allemaal!)  In een mum van tijd toverde ik, nochtans geen keukenprinses, enkele prachtige omeletjes op tafel.  Er werd een flesje rode wijn bij gekraakt, et voila: a very healthy breakfast

En zo vloeiden zater- en zondag stiekem in elkaar over.  Het was ”de zevende dag” dat ons keihard terug in de realiteit smakte.  We telden de dagen nog eens netjes na en inderdaad; het was zondag.  We besloten dan toch maar te gaan slapen, om de komende werkweek al niet als een zombie te beginnen.  Iedereen buitenwerken viel gelukkig nog mee.  Buiten eentje.  Hij. 

Hij moet al zo’n 20 keer bij mij zijn blijven slapen, en toch blijft het altijd een onwennig gedoe totdat de kogel door de kerk is, de aap uit de mouw, en hij in mijn bed.  Om dan als broer en zus bijna met de billetjes tegen elkaar aan te gaan liggen en glimlachend in te dommelen.  Nu toch, want dat is ooit wel anders geweest.  Er is ooit wel meer geweest, dan een hele tijd heel wat minder, en nu zijn we eindelijk op een punt gekomen dat we gewoon neutraal met elkaar kunnen omgaan.  Daarom voelt het zo vertrouwd én spannend tegelijk om samen te slapen.

Samen slapen vind ik namelijk iets heel intiems.  Ik kan het niet met iedereen.  Zelfs sommigen van mijn vrienden of vriendinnen mogen niet naast me liggen.  Toch zie ik ze allemaal even graag, ik kan echt niet uitleggen waarom het bij de ene wel en bij de andere niet lukt.  Bij hem kan ik het wel.  We konden het van in het begin al.  Het lepeltjesliggen voelde als twee duploblokjes die perfect op elkaar passen.  Ook al is hij groter, veel groter dan mij.  Daarom pas ik er zo lekker in.  Lepeltjesliggen doen we nu niet meer.  Hij heeft namelijk een vriendinnetje dat nu wel voor een jaar aan de andere kant van de wereld zit, maar in mijn bed toch sterk genoeg aanwezig is.

En toch is het leuk om samen te slapen.  Zijn mooie lichaam te zien als ik eventjes mijn ogen open tussen slapen en zweven, de vredige uitdrukking op zijn gezicht, zijn warmte te voelen op het constante ritme van zijn adem…Dit klinkt als een licht-erotische stationsroman, maar is allerminst zo bedoeld.  Er hangt hier geen passie in de lucht.  Niet meer.  Het is vriendschappelijk billetjes-tegen-billetjes geworden.  Maar mag ook daar eens lyrisch over gedaan worden? 

Want zoals ik al zei is het iemand zo dichtbij laten komen dat het me meestal zenuwachtig maakt (als single die al een tijdje een volledig 2-mensen-bed ter hare beschikking heeft).  Maar van hem word ik rustig.  Zo erg rustig dat we tot vijf uur ’s avonds geslapen hebben.  En om 17:30 voor de tweede keer die dag ontbeten. 

“En wat heb je nu geleerd, spelende vrouw?”  (wie dit kent moet van mijn generatie zijn):

*maandag is niet mijn favoriete weekdier

*ik, die voor velen doorga als  de sterke onafhankelijke madam, wordt warempel goed gezind wanneer ik voor iemand appelsientjes kan persen en een eitje bakken. 

Het leven kan zo simpel en zo skoone zijn.

Een leuk weekend achter de rug.  Er viel heel wat te vieren, immers. 

Hiep hiep hoera voor ;

 *de collega die grootmoeder werd (en met haar 42 toch wel één van de hipste in haar soort moet zijn!)

*Maar liefst twee mensen uit de vriendenkring die op hét podium van werchter staan.  Eentje dan nog onverwacht en voor de eerste keer.  Toch wel kicken!

*de vrienden die ons voor het eerst soep voorschotelden met eigen gekweekte groenten.  Glunderen dat ze, volledig terecht, deden!  Dat de rest van de verbouwingswerken weken bleven liggen en zij kamperen in hun eigen “huis” (of wat dat ooit moet worden) was bijzaak.  Maar de courgettes, snijboontjes en aardappelen die werden bijna koninklijk behandeld.  Moesten ze niet af en toe een scheut water nodig hebben, ze zouden er nog met een parapluutje boven zijn gaan staan!  En het zou me niet verwonderen als ze stiekem een verhaaltje voor het slapengaan vertellen aan hun kweeksels.  De prinses IS de erwt…Totdat ze met zachte hand geplukt worden om meedogenloos in stukken gesneden te worden en daarna in de pot  gaan.  Maar smaken deed ze wel, die soep!

*E & T die een gezond meisje op de wereld gezet hebben. 

*Ikke blij natuurlijk want ik mocht weer  jip&janneke-bodies halen in de hema!

*Het vriendinnetje dat aan mijn deur stond omdat zij en haar vriend on a break zijn.  Op zich niet zo feestelijk natuurlijk, maar na de nodige opvang en het doen van mijn vriendinnenplicht ook wel beseft dat dit weer een boost geeft aan het thelma&louise-gehalte van onze vriendschap.  Alvast wilde plannen gesmeed.  Onder “wild” valt bij ons soms ook gewoon kop-of-munt en zien waar we uitkomen.  Al zet je ons in een godvergeten boerengat, we amuseren ons wel…

*Ook een hoeraatje voor de mooie stad waarin ik woon.  Toen ik zaterdagmiddag naar de markt fietste overviel me plots dat ik-woon-hier-graag-gevoel en hebben the city and me dat innige geluksmoment gevierd met een ijsje op de trappen van het stadhuis.

*Een fijn verjaardagsfeestje van een vriend, waarbij er eindelijk nog eens gedanst is tot in de vroege uurtjes.  Dat is een niet te onderschatten fysieke behoefte naar mijn mening.  Net zoals bij sex, heeft een mens nu & dan gewoon eens nood aan het schudden van vershillende lichaamsdelen.

*Op een gezellige rommelmarkt “Boggle” op de kop kunnen tikken voor 1,5euro.  Was het ooit bij een verhuis eens kwijtgeraakt.  Dat spel gaat al van kindsbeen af mee en in tegenstelling tot bij anderen groeit dat er bij mij niet uit naarmate de volwassenheid zijn intrede doet. Tot spijt van mijn mede-vakantiegangers.  Heb ze gewaarschuwd;  gespeeld zal er worden!  Ooit heeft mijn ex,  na een tijdje echt wel gek geworden door mijn boggle-mania (toch even melden dat dit niet de oorzaak was van onze breuk ), het onderschrift “het wervelende gezelschapsspel” veranderd in “het vervelende gezelschapsspel”.  Misschien maar goed dat die doos kwijt is geraakt.  Nieuwe slachtoffers zouden te snel bevooroordeeld zijn.  Boggle saai, nah…!

En we zijn vertrokken!  Vlak nadat ik terugkwam van mijn zondagse activiteit “bolletjes kleuren”  rolden de eerste resultaten al binnen via mijn tv-scherm en werden er al voorzichtige tendensen benoemd.

Vandaag worden er voor ons land belangrijke keuzes gemaakt, en hoewel ik in tegenstelling tot de zaken in mijn vorige post over veel dingen twijfel, was ik over deze keuze heel erg zeker.  Maar ik ben me tegelijk ook heel erg bewust van het feit dat mijn stem maar voor 1/7 000 000ste (en nog wat minder zelfs) meetelt.  En dus wachten we voorzichtig verder af wat die 6 999 999 andere belgen denken…

Gisteren op een terrasje, fles wijn erbij, een gesprek gevoerd onder de categorie “zeer interessant”.  Een vriendin en ik hadden het, als meiden onder elkaar, eerst over hoe groener het gras aan de andere kant toch niet is.  Zij (soms stiekem verlangend naar die gezamelijke dagen als vrijgezel, onze  “thelma & louise-periode”) in een relatie die wel weer wat schwung kan gebruiken, ik als single die wel weer eens aan de man mag (maar bij wie de lat heel hoog ligt omwille van die laatste en iets te mooie relatie).  Maar al snel beseften we de voordelen van onze eigen positie weer.  Het catharsiseffect. 

En zo dartelde het gesprek verder over keuzes maken.  We zijn jong, hebben gereisd, zelfs voor een hele tijd in het buitenland gewoond, hebben een goeie job en de nodige ervaring.  Maar naarmate de dertig nadert duikt steeds vaker dat moederinstinct ook op. Straffe madammen die voor een nog straffere keuze staan; opnieuw reizen, voor de carrière gaan, iets bij studeren of settelen en een toegewijde moeder worden… 

Wij willen liefst alles tegelijk.  En dat maakt het soms zo moeilijk.  Want elke keuze die je maakt, lijkt een andere uit te sluiten.  En dan zeggen je ouders ”je bent nog zo jong, alles ligt nog open”.  Klopt, maar beseffen ze wel hoe moeilijk het is die overdonderende keuzemogelijkheden te hebben anno 2007?  Soms zou je bijna willen dat wat er van je verwacht werd allemaal mooi uitgestippeld lag, zoals vroeger.  Maar niet heus.  Want wat zouden we allemaal al niet gemist hebben! 

Er bestaat een lijst “Things to do before you’re 30″, maar het is natuurlijk leuker die zelf te maken.  Een tipje van mijn sluier:

• ’s nachts naar Parijs rijden om er een kilo appelsienen te kopen (eennog hangende weddenschap ook, dus er valt nog iets mee te verdienen! )

• naar Denemarken fietsen (en er meteen vrienden bezoeken)

• cliché cliché : parachute springen

• pizza, kebab én 100 kg grint laten bestellen bij Filip Dewinter

• de zon zien opgaan in Australië

• en weer zien ondergaan in Canada

• borstvoeding geven

• een huisdier nemen (indien bovenstaande niet lukt )

• solliciteren voor een job die eigenlijk boven je capaciteiten ligt

• deftig béchamelsaus leren maken

• de wei van werchter zien van op het podium (coming up!)

• een plant houden voor langer dan een jaar

• mijn ouders bedanken

• 10 000 km zien op de teller van mijn fiets

• terug in mijn spons volleybalbroekje kunnen (hé, ik was toen acht!)

• op zondagmorgen naar de markt gaan (al vaak voorgenomen, nooit gelukt)

• me inschrijven voor een cursus waarvan ik de inhoud niet weet

Nog.  suggesties.  iemand?

Hoe anders ziet de wereld er uit als je wakker bent!  Alles is helderder, frisser, echter, scherper, kleurrijker, geuriger,… Ik was zelfs niet uit mijn lood te slaan toen ik deze morgen niet op mijn bureau raakte door wegenwerken, aangekondigd doch te vroeg in voege gegaan (voor die keer dat ze dan eens “snel & efficiënt” werken, moet het net voor de deur van mijn werkplek zijn!), waardoor ik toch wel ettelijke kilometers moest omrijden en verloren dreigde te raken in een wirwar van gezellige kleine straatjes in een stad waar ik niet thuis ben (of toch niet meer homie dan het stuk vanaf de afrit tot aan de parking). 

 Maar hier zitten we dan toch achter het bureau, fris en monter en gigantisch klaar voor een productieve dag.  Ik hoop van u hetzelfde.  En nu aan de slag!  In plaats van blogs te lezen, tssss….;-)

Na een weekend met wat feestjes, veel (multi)cultuur, flessen wijn als ontbijt (omdat we eigenlijk nog steeds niet gaan slapen waren) bij zonsopgang, een woelende “logie” in je bed en een stevige wandeling op zondag valt zo een maandag enorm zwaar. 

Gelukkig is ie bijna om! En als ik dan weer wakker ben, update ik.  Beloofd.