Ingedeeld onder: Uncategorized
Hoe het had kunnen zijn… & Hoe het nu is…
Van al die regen op een zomerdag begin juli word ik een beetje verdroevig. Of drietig. ‘t Is maar hoe je het bekijkt. (En voor de taalkoeien onder ons; dit is een zelfverzonnen eufemisme voor verdrietig! Het is mijn-taal en wil zoveel zeggen als “het zal je dag niet verpesten maar het maakt je er ook niet vrolijker op”)
Bovendien wacht ik op een belangrijk telefoontje dat mijn leven een ander paadje zou kunnen opsturen.Het zal daar wel mee te maken hebben. Wachten duurt langer als je ondertussen regendrupjes telt…
Ingedeeld onder: Uncategorized
Zaterdag rond vijf uur vertrokken we met een hele bende richting Brussel voor ons eerste festival van deze zomer. Couleur Café. Een heerlijk stadsfestival met wereldmuziek, eten uit alle uithoeken en een zeer fijn multicultureel publiek. En dit jaar was er ook nog een onvoorzien extraatje…
We waren nog geen half uurtje binnen, of we konden al terug naar buiten. We hadden inderdaad al wel een rookpluim gezien, maar verder geen aandacht aan besteed, tot tien minuten later bleek dat ondertussen toch wel het hele dak van een loods in brand stond. Langzaam werd iedereen steeds verder in een hoek van het terrein gedreven totdat de nooduitgangen geopend werden en we met zijn 20 000 Tour&Taxis moesten verlaten.
Ik dacht dat zo een massa en zo een gebeurtenis samen paniek zou opleveren, maar iedereen bleef kalm. Tijdens het evacuëren (klinkt dramatisch, hé) werd er zelfs nog wat afgelachen. We brainstormden ondertussen ook over een alternatief feestprogramma, want de stemming zat er wel in. Maar van het moment dat we op straat stonden bleek dat al niet meer nodig; een braziliaanse fanfare-achtige band liep al samba-end (taalkoe?) door de straat, waardoor er een spontaan “dancing on the streets-festival” ontstond.
Nachtwinkels werden geplunderd, want de honger kwam op en het bier moest blijven vloeien. De marokkaanse slimmerik die een BBQ annex kebab annex hot-dogkraam (soit, het was iets met vlees en broodjes) voor zijn deur had gezet deed gouden zaken. Duizenden mensen op straat, het was een gezellige boel (behalve eventjes toen voor mezelf en een vriendinnetje een sanitaire stop noodzakelijk werd, gelukkig was er een gastvrij afrikaans gezin mét een toilet in huis). Auto’s kregen geen kans, enkel de brandweerwagens werden na een uur onder luid applaus uitgeleid. En zo kondigden ze ook aan dat we om 21 u terug binnen zouden mogen.
En wat een entrée was me dat! Alle medewerkers stonden in een soort erehaag en klapten, terwijl ze om de zoveel tijd allemaal samen “Merci pour votre patience!” scandeerden. Nog nooit met zoveel bravoure onthaald op een festival, zelfs niet backstage! Overigens très chapeau voor de organisatie. Er is altijd wel een noodplan, maar als het uitzonderlijk dan ook effectief tot uitwerking moet komen, moet je het toch maar doen. De coördinatie verliep efficiënt & snel, waardoor iedereen zo rustig bleef en wist wat hem te doen stond.
En toen we dan even later terug voor het podium stonden, stak Daan direct weer de vlam in de pijp. En op de reggae-vibes van Marley junior werd de rest van de avond/nacht ingedanst.
