Ingedeeld onder: Uncategorized
Geen suizende oren vandaag. En ook geen rugpijn wegens het slapen op half platte luchtmatrassen. Geen zand tussen de tanden. Geen overdosis frieten, pizza en andere junkfood. Geen gras tussen mijn tenen. Geen Pukkelpop voor mij dit jaar. Toch wel eventjes afkicken, maar na een kosten-batenanalyse besloten om dit jaar met hetzelfde budget een citytrip te maken.
En dus flaneerde ik op hakken door een wirwar van zuiderse straatjes in plaats van te jumpen in de modder met mijn rubberlaarzen. Deed ik speeddates met de te vele en te mooie monumenten die de stad te bieden had, terwijl ik anders van podium naar tent zou hollen. Ik ademde en snoof een weekend lang cultuur. Soupeerde uitgebreid op magnifieke terrassen bij zonsondergang met een violist naast mijn bord. Fietste op mijn eigen amélie-poulain-manier (van verwondering in verwondering vallend en genietend van elke bloem, mooi huisje, idyllische uitzicht,…) door de stad, alsof ik er al jaren woonde en even naar de bakker moest.
En heel erg hard gelachen om een kind dat zich afvroeg hoe ze die “verpakking” toch altijd zo mooi rond die banaan kregen, zo zonder opening. Je zou nu kunnen gaan denken “waar moet dat naartoe? als kinderen niet eens meer weten dat bananen aan bomen groeien…” maar hé, everybody’s gotta learn sometimes! Ik weet dat er een generatie aan zit te komen die ook denkt dat melk een brouwsel van de coca-cola company is. Maar wie zijn wij om dat te veroordelen? Wij , die ooit met metershoge kuiven rondliepen en fluokleuren mooi vonden…
Aouch, ik begin zoals de fixkes te klinken. Misschien volgend jaar toch maar gewoon weer mee het jong-zijn vieren op pukkelpop.
Ik zat vandaag op een terrasje met één van de performers vanachter een stella (ah ja) zijn podium voor het weekend te prospecteren. Die artiesten, altijd maar werken, tsss…It’s a lousy job!
Als je even niet weet wat doen, en je hebt geen goed boek liggen, of je wil eens iets anders met je leven, of je wil even wegvluchten achter je bureau, …Lees dan de totstandbrenging van een crazy idee eens van deze vijf twintigers. Ik ken enkele exemplaren en apprecieerde hen al omdat het leuke mensen zijn, maar nu moet ik toegeven dat mijn bewondering bij elke kilometer en elke letter op hun blog groeit. 