Lettertjespasta… Een soep in je hoofd

Zat net met een “afvraginkje” (in de categorie “nutteloze dingen die wel eens door je hoofd flitsen); als de jonge mensjes van nu (en ik reken mezelf daar ook nog bij, maar ik heb het over de piepjonge pubers) een nummer horen uit de jaren ‘90, dat nog steeds hip klinkt, zouden ze dan denken dat het een nieuw nummer is?

 Ik heb een tijd in het buitenland gewoond en als ik dan terugkwam en een nummer hoorde dat een hit was tijdens mijn afwezigheid, werd ik nogal eens uitgelachen als ik enthousiast over “dat nieuwe goeie nummer” begon.  Soms nog twee jaar later.

 Ik vroeg het me af naar aanleiding van “Are you gonna go my way” van Lenny Kravitz.  Op Stubru kondigden ze het af als een nummer dat nog steeds staat als een huis en klinkt alsof het in 2008 geschreven is.  Dat heb je zo met tijdloze dingen, maar kunnen de oren van die pubers het onderscheid maken?  Toen ik zelf die leeftijd had en ik muziek dronk, snoof en at dook ik ook in de platen van mijn ouders.  Maar door het feit dat een plaat tegenover een cd toen préhistorisch leek, was het onderscheid snel gemaakt.  Alles wat kraakte en van een zwarte schijf kwam vond ik fantastisch, en het leek of ik de sfeer van de jaren zestig en zeventig mee binnen kreeg.  Dat zweefde er gewoon rond.  Maar gisteren hoorde ik Gala (remember “freed from desire”) en 2Unlimited, en voor mij is dat ondertussen een geschiedenis met eigen echte herinneringen aan, en vroeg me af of die voor mij typische jaren ‘90 sound ook door jongeren te horen is. 

 Als je naar dit kijkt zie je het dan wel weer direct dat het niet van deze tijd is