Lettertjespasta… Een soep in je hoofd

Ken je dat gevoel (dat op een moment van PMS-zieligheid weleens volledig onterecht de kop op steekt), dat je een hele week van niemand iets lijkt te horen en je jezelf afvraagt of iemand het gemerkt zou hebben als je van de aardol verdwenen zou zijn (buiten de mensen op het werk en je moeder)?  Nu, ik mag absoluut niet klagen over mijn vrienden.  Ze zijn talrijk en wonen in alle hoeken van het land.  Maar hun gevoel voor timing suckt soms behoorlijk!  Vrienden wil, hoef en kan  je niet  plannen, maar gek genoeg hebben die van mij het om één of andere vreemde reden los van elkaar al vaak klaargespeeld om op dezelfde momenten allemaal samen op te duiken.  En dat zorgt soms wel voor vrienden-stress.

 Het begon al op zaterdamorgen.  Smsje van beste vriendinnetje om op SATC-wijze koffie te gaan drinken als shop-break.  Tijdens die koffie bood nummer twee zich aan.  Iemand die ik al zowat het langst van al mijn vrienden ken en al te lang niet gezien had.  Ze vond het welletjes geweest, moest dringend updaten en kondigde aan dat ze om 19u aan mijn deur zou staan.  Omdat ik een immigrant in Leuven ben, wil dat zeggen dat dit jeugdvriendinnetje nog terug moest naar “waar we van komen”, en zo tegen middernacht vertrok ze na een zeer leuke avond. 

Ook ik wou stilaan richting bed vertrekken toen shift drie zich zo laat op de dag nog aankondigde.  Een stapvriend die nog iets wou gaan drinken. En iedereen leek zich in het nachtleven gestort te hebben, smsjes liepen binnen en de gsm werd gps die we met telkens meer mensen braafjes volgden en zo belanden we nog in een stuk of 5 cafeetjes. En telkens we er eentje verlieten voegden er zich zwaan-kleef-aan-gewijs steeds meer vrienden bij ons groepje. Toen het stilaan licht werd, en ik besefte dat ik al van ’s middags onderweg was, breide ik een einde aan een vermoeiende maar leuke dag&nacht en rukte dit eendje zich los van de bende.

 Vandaag toch maar fris achter het fornuis gekropen om de al zolang beloofde pannenkoeken te bakken voor mijn favoriete -5-jarigen (de kindjes van vrienden).  En hoe groot mijn kinderwens soms ook is, kan ik je verzekeren dat ik op een dag als vandaag zo tegen de avond aan verdomd blij ben dat ik die kleuters weer bij de mama kan afgeven, en ikzelf met afhaalchinees op schoot onder mijn dekentje én in pyama voor tv kan kruipen.  Alleen.  En dat vind ik dan plots niet eens zo erg meer…